Διπρόσωπος παρουσιάστηκε ο ΑΡΗΣ μας στο σημερινό παιχνίδι, δεν βγήκε ποτέ από τα αποδυτήρια για το Β ημίχρονο και πραγματοποιώντας τραγική εμφάνιση γνώρισε την ήττα από μετριότατη Τέλεκομ Μπον. Ανύπαρκτη άμυνα,  σε άλλο γήπεδο πνευματικά σχεδόν όλοι οι παίκτες, έβγαλαν από τα ρούχα του τον  Π.Γιαννάκη και σκόρπισαν απογοήτευση στους φίλους της ομάδος.

Όπως είχαμε αναφέρει και πριν το παιχνίδι, η νίκη θα κρινόταν σε μεγάλο βαθμό κυρίως από την εικόνα της δικής μας ομάδος. Κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα στο πρώτο ημίχρονο όπου αν και δεν πραγματοποιήσαμε κάποια σπουδαία εμφάνιση καταφέραμε να είμαστε  σχετικά εύκολα μπροστά στο σκορ και να προσπαθούμε να χτίσουμε μια διαφορά ασφαλείας. Όλη αυτή η προσπάθεια του πρώτου ημιχρόνου πετάχτηκε στα σκουπίδια και με σωρεία επιπόλαιων λαθών ακόμη και στα πιο απλά πράγματα καταφέραμε να βάλουμε τους Γερμανούς στο παιχνίδι και να τους κάνουμε να πιστέψουν στη νίκη όπου τελικά κατάφεραν να πάρουν. Με τους περιφερειακούς πλην του Φλιώνη που συνεχίζει να εντυπωσιάζει να κάνουν την μια ανοησία μετά την άλλη και τους ψηλούς εκτός των Τσαϊρέλη και Βασιλόπουλου να μην μπορούν να βοηθήσουν σε καμία πλευρά του γηπέδου η ομάδα έδειχνε ανήμπορη να  αντιδράσει. Όπως και ανήμπορος  να αντιδράσει έμοιαζε ο Π.Γιαννάκης στον πάγκο όπου αν είχε το "χάρισμα" να αλλάζει χρώμα όταν νευριάζει όπως ο Ομπράντοβιτς σήμερα θα είχε χτυπήσει κόκκινο. Το συνεχές ροτέισον, η εμμονή σε κάποιους παίκτες αλλά και οι ασταμάτητες δοκιμές σε σχήματα χωρίς ακόμη να έχει καταλήξει σε ένα βασικό σχήμα ή έστω σε 6-7 παίκτες που να εμπιστεύεται λίγο παραπάνω από τους υπόλοιπους όχι μόνο δεν βοήθησαν αλλά φάνηκε να διογκώνουν το πρόβλημα που έτσι και αλλιώς φαίνεται να υπάρχει στην ομάδα. Το 30-46 επιμέρους σκορ του Β ημιχρόνου τα λέει όλα. Τα πάντα φωνάζουν ενίσχυση αν όχι αλλαγές μιας και ο ΑΡΗΣ σε αυτά τα πρώτα παιχνίδια η βοήθεια που παίρνει από τους ξένους είναι μηδαμινή. Και αν για τον Μόραντ ήταν κάτι το αναμενόμενο το να βλέπεις τον Πέτγουεϊ τόσο άτολμο, τον Μπένσον χωρίς το απαραίτητο πάθος και τους Βον και Μπελ χωρίς ίχνος συγκέντρωσης και αυτοπεποίθησης στις κινήσεις τους  είναι κάτι που δεν το περιμέναμε.  Μια εικόνα που για την ώρα θυμίζει κάτι από την περσινή ταλαίπωρη χρονιά.

Αυτό για το οποίο φωνάζουμε ότι είναι το πιο σημαντικό για την ομάδα μας κάθε χρονιά στο ξεκίνημα είναι από παιχνίδι σε παιχνίδι να υπάρχει βελτίωση. Και δυστυχώς ο ΑΡΗΣ εκεί που θα περιμέναμε μετά την Ναντέρ να αρχίζει να βρίσκει ρυθμό στα παιχνίδια με τον Ολυμπιακο και την Τέλεκομ Μπον έκανε βήματα προς τα πίσω. Ως ένα σημείο  ο τραυματισμός του Αθηναίου και του Γουίβερ(που σήμερα  έπαιξε τραυματίας)  παίζουν τον ρόλο τους αλλά δεν γίνεται να αποτελούν δικαιολογία. Άλλωστε όταν σε κάθε παιχνίδι χρησιμοποιείς 11 με 12 παίκτες δεν γίνεται να μένεις στην απουσία του ενός. Αναμένουμε να δούμε την αντίδραση της ομάδος  αλλά και την ενίσχυση που πλέον μοιάζει  με μονόδρομο.

ΥΓ. Σχεδόν απίστευτο να τρως 20 πόντους από αυτόν τον Γκάμπλ!

ΥΓ2. 100% δικαιολογημένη η γιούχα(όπως και αδικαιολόγητο το χειροκρότημα) στο φινάλε μιας και όποιος είναι στον ΑΡΗ πρέπει να αντιλαμβάνεται ότι σε αυτή την ομάδα υπάρχουν απαιτήσεις και εμφανίσεις σαν την σημερινή δεν χωράνε. Ευτυχώς στον πάγκο της ομάδος υπάρχει τουλάχιστον ένας άνθρωπος που το αντιλαμβάνεται αυτό και για αυτό στηρίζουμε  και εμπιστευόμαστε απόλυτα τον Δράκο ότι θα βρει τις λύσεις με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο.